ตอนที่ 307 เจ้าต้องเป็นอ๋อง

ตอนที่ 307 เจ้าต้องเป็นอ๋อง

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเที่ยวเล่นชมทิวทัศน์ ธุระสำคัญกว่า ไม่อย่างนั้นจะพูดถึงอนาคตได้อย่างไร

พวกเขาเดินตามมู่อิ่งลงอุโมงค์ใต้ดินนอกเมือง ระหว่างทางผ่านทางแยกไปไม่รู้กี่สาย

พอนึกดูก็เข้าใจได้ เมืองหลวงไป๋อวี้จิงแห่งนี้ดูภายนอกเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง ใต้ดินก็คงเชื่อมโยงถึงกันทุกทิศทาง เพียงแต่พวกชาวบ้านตาดำๆ ไม่รู้เท่านั้นเอง

หนิงหย่วนอดอิจฉาไม่ได้ หากวันหนึ่งตนมีเมืองแบบนี้บ้างก็คงดี

เห็นได้ชัดว่ามู่อิ่งคุ้นเคยกับเส้นทางข้างในเป็นอย่างดี พาทุกคนเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มาถึงที่ทำการกองปราบมาร

เดินพ้นห้องลับออกมา ก็เห็นมู่ฉิงในชุดยาวสีขาว คาดแถบผ้าที่หน้าผาก มือยันกระบี่ชะเง้อรออยู่แล้ว