กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 297 แค่นี้เหรอ?
ประมุขหอบ่ายฮัวกัดฟันแน่น นางรู้ดีว่าไม่อาจฝืนทำต่อได้ แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดมาก จึงพูดเสียงเย็นว่า “อย่าบุ่มบ่าม เอาตัวเองให้รอดแล้วยื้อไว้ก่อน ถ่วงเวลาให้คนของแต่ละฝ่ายถอยออกไป!”
ต่อให้ไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้ แต่เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ พวกเขาแพ้แล้ว โดนหนิงหย่วนเอาศาสตราจักรพรรดิไล่ทุบจนหัวหมุน ต่อให้รวมคนมาได้มากขนาดนี้ ก็ยังโดนดักหน้าประตู บุกเข้าไปไม่ได้แม้แต่หมื่นลี้
ขนาดหน้าตาที่แท้จริงของหลินยวนเป็นยังไงก็ยังไม่ได้เห็นเลยด้วยซ้ำ
คนของสถานบำเพ็ญครามเร้นลับทอดถอนใจยาว พลางมองดูศาสตราจักรพรรดิอันเปล่งประกายละลานตาเหล่านั้น ต่อให้ในแววตาจะเต็มไปด้วยความโลภเพียงใด ก็จำต้องถอย