ตอนที่ 284 ระแวงอยู่บ้าง แปลกหน้าอยู่บ้าง

ตอนที่ 284 ระแวงอยู่บ้าง แปลกหน้าอยู่บ้าง

ลมหยินพัดกระหน่ำกลางลาน เสียงร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวังดังก้องสองหูของซูเย่ เสียงเคี้ยวฉีกเนื้อดังกรอบแกรบจนนางขนหัวลุก

ลมหยินบดบังสายตาจนมองไม่เห็นสิ่งรอบตัว แต่นางสัมผัสได้ถึงชีวิตที่กำลังดับสูญ เวลานี้นางหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ

ร่างบอบบางอดสั่นเทาไม่ได้ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ถึงจะเป็นอย่างนั้นนางก็ไม่คิดตอบโต้ แม้แต่พลังกดดันก็ไม่ยอมปล่อยออกมาสักนิด

นางหลับตาลงอย่างนั้น คล้ายมีหยดน้ำตาใสสองสายไหลรินจากหางตา...

ในใจนางยอมรับจุดจบนี้แล้ว แต่เดิมนางไม่อยากเข้ามาเลยสักนิด ทว่าหุบเขาค่ายกลเลือกข้างไปนานแล้ว สำหรับซูเย่ นางเติบโตมาในหุบเขาค่ายกลตั้งแต่เด็ก ที่นั่นคือบ้านของนาง