ตอนที่ 267 ประวัติศาสตร์ล้วนเขียนขึ้นโดยผู้ชนะเสมอ

ตอนที่ 267 ประวัติศาสตร์ล้วนเขียนขึ้นโดยผู้ชนะเสมอ

หนิงหย่วนหันกลับไปโบกมือลาไป๋สวินชิง นางเพียงยิ้มตอบ วันเวลาเนิ่นนานย่อมต้องมีวันได้พบกันอีก ไป๋สวินชิงมีชีวิตอยู่มาไม่รู้กี่หมื่นปีแล้ว ไม่มีเรื่องใดให้ต้องเศร้าเสียใจ

ลั่วเยี่ยนย่อกายคารวะเขาเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มละมุน อวี้จูและชุ่ยเหมยมีน้ำตาคลอหน่วย ทั้งสองคนไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมากนัก ได้แต่หวังให้หนิงหย่วนเดินทางปลอดภัย

มังกรเขียวหมื่นลี้โผนทะยานขึ้นสู่ความว่างเปล่า ลมและเมฆพัดโหมกระหน่ำ พุ่งทะลวงขึ้นไปเหนือชั้นเมฆ ในเวลานี้ผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลล้วนอยู่ใต้ฝ่าเท้า เบื้องบนมีดวงตะวันดวงใหญ่ลอยเด่น สายลมหวีดหวิวข้างหูพัดเส้นผมยาวสยายของหนิงหย่วนจนยุ่งเหยิง มุ่งหน้ากลับสู่บ้านเกิดเช่นนี้เอง