กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 250 หม้อชามกะละมังไหเหมาหมดแล้ว
“ทำไมทำหน้าเหมือนยังคาใจอยู่เลยล่ะ อยากจะสลักไว้สักประโยคเหมือนกันหรือไง บอกข้าสิ เดี๋ยวข้าช่วยสลักให้” ไป๋สวินชิงมองเขาพลางเอ่ยเย้า
หนิงหย่วนยิ้มตอบ “ก็อยากเขียนอะไรลงไปอยู่หรอก แต่ถ้าได้ลงมือเขียนเองมันคงมีความหมายกว่า...”
ระหว่างที่พูด แววตาของเขาคมกริบ ราวกับกระบี่จิงหานอันเยียบเย็น!
“ต้องขั้นเก้าถึงจะทำได้ แล้วนั่นมันต้องรอไปถึงเมื่อไหร่กัน...” ไป๋สวินชิงกลอกตาใส่
“ฮิๆ ไม่นานหรอก...”
เขาลูบจิงหานเบาๆ ตัวกระบี่คล้ายจะเชื่อมโยงกับปราณกระบี่ที่หลงเหลืออยู่ของไป๋หลี่เจิงบนหินเจี๋ยสือ จนส่งเสียงสั่นสะเทือนแผ่วเบาออกมาเป็นระลอก...
หนิงหย่วนที่ตั้งใจอ่านข้อความบนหินเจี๋ยสือจนจบยังไม่ได้เดินจากไป แต่กลับพิงราวระเบียง แล้วทอดสายตามองเข้าไปในหอชมสมุทรอย่างไม่ตั้งใจนัก