ตอนที่ 242 ให้เจ้าไปเป็นเจ้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดีไหม

ตอนที่ 242 ให้เจ้าไปเป็นเจ้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดีไหม

หนิงหย่วนมองไป๋สวินชิงตาค้าง นึกไม่ถึงเลยว่าที่นางแช่แข็งเป่ยเยวี่ยเหลียงโจวนานถึงเก้าพันปี จะเป็นเพราะเหตุผลง่ายๆ แค่ว่า อยากให้อวิ๋นซูกลับมาเห็นฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นในบ้านเกิดเพื่อเรียกรอยยิ้มของนางเท่านั้น

เวลาตั้งสามหมื่นปีถูกเล่าจบได้ในไม่กี่ประโยค ความโดดเดี่ยวอ้างว้างในนั้นจะมีใครเข้าใจบ้าง

“เมื่อกี้ร้องไห้เสียใจขนาดนั้น... เป็นไง น้อยใจอยู่เหรอ” ไป๋สวินชิงคลี่ยิ้มพลางเอ่ยแซว

หนิงหย่วนลูบจมูกแก้เก้อ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในเมื่อนางตามมาตลอด ทางที่ตนร้องไห้ขี้มูกโป่งเมื่อครู่คงถูกเห็นหมดแล้ว คราวนี้ขายหน้าตายชัก

แต่ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง จึงพูดตรงๆ “ก็คงมีบ้างแหละ...”