กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 232 ขุนเขาและสายน้ำล้วนขาวโพลน
ยังดีที่เรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว และนับว่าจบลงด้วยดี เมื่อมองหวังชิงซานที่เต็มไปด้วยบาดแผล กับแขนของหมิงซู่ที่เกือบถูกกัดขาด หนิงหย่วนก็ตาแดงก่ำ น้ำตาบดบังสายตาจนพร่ามัว พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หวังชิงซานหัวเราะลั่น ตบไหล่หนิงหย่วนพลางพูด “เด็กดีจะร้องไห้ทำไม นี่ก็ไม่เป็นอะไรกันแล้วไม่ใช่หรือ ข้ายังได้เปรียบพุ่งทะลวงเข้าขั้นเก้ามาได้ด้วยซ้ำ”
“ที่เสียเปรียบไปหลายเดือนนี้ วันหน้าต้องไปเอาคืนแน่นอน! เฮอะๆ คราวนี้อย่าหวังว่าจะมากดหัวข้าตีได้อีก!”
หนิงหย่วนผงกศีรษะอย่างแรงโดยไม่อาจเอ่ยคำใด และจดจำทุกอย่างนี้ไว้ในใจ
“ของสิ่งนั้นได้มาแล้วหรือ”
หนิงหย่วนขยี้ตาพลางพยักหน้าตอบ “ได้มาแล้ว!”