กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 202 ขนนกเซียนเมฆารุ้ง
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่ช้าก็เร็วคงไปรบกวนพวกอสูรใหญ่ขั้นเก้าแน่ โลกนี้ไม่มีกำแพงไหนที่ลมลอดผ่านไม่ได้หรอก!
“ท่านพ่อ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ท่านพานางเดินทางไปเป่ยเยวี่ยเหลียงโจวสักรอบไม่ดีกว่าหรือ?” หวังผิงออกความเห็น
ทว่าหวังชิงซานกลับส่ายหน้าพลางยิ้มขื่นแล้วพูดว่า “มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง? ต่อให้ไม่พูดเรื่องร่างของแม่หนูจะทนรับพลังแห่งความว่างเปล่าไหวหรือไม่ ถึงตัวจะอยู่ในความว่างเปล่าก็กันกลิ่นหอมประหลาดไม่ให้ลอยออกมาไม่ได้อยู่ดี”
“ทางไปเป่ยเยวี่ยเหลียงโจวต้องผ่านเขตแดนของพวกอสูรใหญ่ขั้นเก้าเหล่านั้นแน่ ถ้าข้าพานางไปคงพอต้านได้สักสองตน แต่อสูรใหญ่ขั้นเก้าในหนองน้ำอวิ๋นเมิ่งมีตั้งห้าตน ขยับนิดเดียวก็กระทบไปหมดทั้งร่างแล้ว...”