กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 200 ขอบอกไว้นะ ข้าดุมากเลยล่ะ
ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ เขากลับยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้ การที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้า ได้หัวเราะพูดคุยกันอย่างอบอุ่น บางทีสำหรับคนอื่นอาจเป็นแค่เรื่องธรรมดาทั่วไป
แต่สำหรับหนิงหย่วนแล้ว มันคือสิ่งที่เขาเฝ้าปรารถนาทว่าไม่เคยได้มาตลอด ตอนนี้ยิ่งข้างในใจรู้สึกอบอุ่นอิ่มเอมมากเท่าไร พอตกดึกต้องอยู่คนเดียว เขากลับยิ่งทรมานใจมากเท่านั้น
โม่โหรวเข้าใจดี นางเข้าใจยิ่งกว่าใคร คนที่เดินอยู่ท่ามกลางค่ำคืนอันยาวนานย่อมโหยหาแสงสว่าง แต่พอแสงสว่างส่องลงมาอยู่ตรงหน้าจริง ๆ ถึงจะชอบความอบอุ่นนั้นแค่ไหน ก็ยังไม่กล้าก้าวเข้าไปหาอยู่ดี