กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 180 กระบองเขี้ยวหมาป่าฝังเขี้ยวหมาป่า
แต่มีลูกน้องมองอยู่มากมายขนาดนี้ ย่อมเสียหน้ายอมอ่อนข้อไม่ได้ มันจึงเอ่ยด้วยสีหน้ามืดมนว่า “หวังผิง! เจ้ามาทำอะไรที่นี่อีก? ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่ถิ่นใคร! หรือคิดว่าที่นี่เป็นสวนหลังบ้านเจ้าไปแล้วจริงๆ! รังแกกันเกินไปแล้ว!”
หวังผิงสะบัดกระบองเขี้ยวหมาป่าในมือกระแทกลงบนพื้น จนยุบเป็นหลุมขนาดเท่าหัวคน ก่อนจะเบะปากพูดว่า “ถิ่นเจ้าแล้วจะทำไม! ข้าก็ยังอยากมาก็มา อยากไปก็ไปอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?”
“ได้ยินว่าน้องชายข้าเดินผ่านแถวนี้ ได้รับการดูแลจากเจ้าไม่น้อย วันนี้ข้ามาก็ไม่มีอะไรมาก แค่ตั้งใจมาพังถิ่นเจ้าโดยเฉพาะ!”
“ถ้าเจ้ารู้ความ ก็ถอนฟันออกมาทั้งปากซะ เอามาฝังทำกระบองเหมาะมือให้น้องชายข้าสักอัน ไม่อย่างนั้นก็ให้ข้าซ้อมเจ้าสักยก แล้วค่อยทุบฟันเจ้าให้ร่วงหมดปากเอาไปฝังกระบอง!”