ตอนที่ 142 ถึงข้าไร้สายเลือดจักรพรรดิคุ้มกาย ก็จะก้าวข้ามบรรพชนให้จงได้

ตอนที่ 142 ถึงข้าไร้สายเลือดจักรพรรดิคุ้มกาย ก็จะก้าวข้ามบรรพชนให้จงได้

ผู้คนที่แวะเวียนมาคารวะในเมืองโบราณเกราะวาฬยิ่งมีนับไม่ถ้วน แต่ล้วนถูกกั้นไว้นอกจวนเจ้าเมือง ที่นี่ไม่มีใครกล้าเมินหน้าตระกูลจินเลยสักคน

ตกดึกพอกล่อมอวิ๋นซูหลับแล้ว หนิงหย่วนก็นั่งอยู่ข้างเตียง ใช้นิ้วคีบไข่มุกเม็ดน้อยที่ใสกระจ่างเม็ดนั้น ยกส่องดูกับแสงตะเกียงไม่หยุด

ในนั้นไร้ซึ่งพลังใด ๆ เจือปน เหมือนหยาดน้ำตาใสสะอาดหยดหนึ่งที่สะท้อนแสงไฟ ไม่อาจมองเห็นร่องรอยผิดปกติใดได้เลย

ทว่าในหัวของเขายังคงก้องไปด้วยคำพูดของหงจวง จึงอดหัวเราะขื่นไม่ได้ “ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้าเลยนะ แค่แอบมองไปแวบเดียวเท่านั้น ลานเมฆาโลหิตนั่นก็ไม่ใช่ข้าที่เป็นคนเปิดเสียหน่อย”