กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 117 ดั่งประกายแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ
ระหว่างที่พูด นางก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวหนิงหย่วน จนเขาได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของหญิงสาวลอยมาแตะจมูก ใบหน้าของเขาแดงก่ำดั่งเลือดในพริบตา ปราณโลหิตพลุ่งพล่าน จนต้องรีบหลับตาลงแล้วถอยกรูดออกจากห้องไปเร็วปานสายลม...
เขาพิงหลังกับบานประตูพลางคิดในใจว่า ‘ระวังตัวแทบตายก็ยังไม่พ้นจนได้ นี่...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!’
“แม่...แม่นาง รีบใส่เสื้อผ้าเถอะ ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เกรงว่าจะกระทบชื่อเสียงของแม่นางเอาได้”
อวี้จูและชุ่ยเหมยเห็นหนิงหย่วนหนีเตลิดไปเช่นนั้นก็พากันยืนอึ้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “คุณชายกลัวว่าพวกเราพี่น้องจะไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องหรือ วางใจเถอะเจ้าค่ะ จนถึงบัดนี้พวกเราสองคนยังไม่เคย...ไม่เคยร่วมเตียงกับชายใด ยังคงเป็นหญิงพรหมจรรย์อยู่”