ตอนที่ 114 ปิดประตูขวางตั้งแต่กลางฤดูร้อนถึงต้นฤดูใบไม้ร่วง

ตอนที่ 114 ปิดประตูขวางตั้งแต่กลางฤดูร้อนถึงต้นฤดูใบไม้ร่วง

พูดพลางพิงต้นไม้โบราณข้างทาง ถือกาเหล้าเหลียวมองอย่างนึกสนุก จิงหมิงแค้นจนฟันแทบหัก แต่กลับจนปัญญา สู้ก็สู้ไม่ได้ ไล่ก็ไล่ไม่ไป...

อีกฝ่ายเล่นมายืนขวางอยู่ตรงนี้ เจ้าจะทำอะไรได้? ประตูสำนักจะสร้างใหม่หรือไม่ก็ไร้ความหมายสิ้นเชิง เส้นชีพจรปราณวิญญาณโดนฟันขาดไปแล้ว สร้างใหม่แล้วจะได้อะไร?

คนกลุ่มใหญ่ถูกกักขังไว้ในบ้านได้แต่นั่งมองหน้ากันตาปริบๆ รอวันเสบียงหมดไปวันๆ

“เจ้ายังจะเอากับพวกเรายังไงอีก? เรื่องยอมรับผิด วังนภาวิญญาณของข้าก็ยอมรับแล้วนี่!” จิงหมิงกัดฟันพูด

“ไม่ได้ ยังจริงใจไม่พอ...” กู้ฉางเกอยกเหล้าขึ้นดื่มอึกหนึ่งแล้วบอก

“เจ้า...แล้วต้องทำยังไงถึงจะเรียกว่าจริงใจ? ข้ายอมแล้วยังไม่พออีกรึ?” มาถึงขั้นนี้ก็มีแต่ต้องยอมอ่อนข้อ

“ไปคิดเอาเองสิ...”