ตอนที่ 62 เมามายฟันฟ้าสะบั้นสายรุ้ง

ตอนที่ 62 เมามายฟันฟ้าสะบั้นสายรุ้ง

บนกำแพงด่านซานไห่มีหญิงชราสวมชุดผ้าหยาบคนหนึ่ง ยืนหลังค่อมจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นคน ผมขาวโพลนเต็มหัว บนหน้ามีแต่รอยเหี่ยวย่นที่กาลเวลาสลักไว้ ดวงตาทั้งสองข้างขุ่นมัว นางยืนกอดกระบี่หักเล่มหนึ่งพิงกำแพงเมืองอยู่อย่างนั้น...

แววตาขุ่นมัวมองออกไปนอกด่าน น้ำในทะเลตะวันออกเป็นสีแดงฉาน ไม่รู้มีศพกี่ร่างลอยขึ้นลงตามระลอกคลื่น ใต้กำแพงเมืองมีซากศพกองพะเนินเป็นภูเขา ยามคลื่นยักษ์ซัดสาดเข้ามา ยิ่งดูเวิ้งว้างน่าสลดใจ

ไป๋หลี่เจิงที่ตัวเต็มไปด้วยเลือดร่อนลงมาบนกำแพงเมือง หญิงชราไม่ได้หันกลับไปมองเขาสักนิด นางรู้ว่าใครมา และรู้ว่าเขาจะไปทำอะไร

ส่วนไป๋หลี่เจิงมองกระบี่หักที่นางกอดไว้ในอกด้วยสายตาซับซ้อน กระบี่เล่มนี้คือกระบี่ของจักรพรรดิหนิง นางกอดมันมาทั้งชีวิต...

“มองอะไรอยู่...” ไป๋หลี่เจิงเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง พลางส่ายหัวที่มึนงงเล็กน้อย แล้วนั่งลงบนกำแพงเมือง ปลดน้ำเต้าข้างเอวเปิดฝาออก แล้วกระดกเหล้าแรงเข้าปากอึกใหญ่