กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 59 บังอาจนัก
ทุกคนช่วยกันพยุงหนิงหย่วนเข้ามาในหุบเขา ต่างคนต่างมีสีหน้ากังวล หลิ่วเมิ่งชิงนั่งอยู่บนรถเข็นหน้าประตูคอยชะเง้อมอง ตั้งแต่วันที่หนิงหย่วนออกจากหุบเขาไป นางก็เฝ้ารออยู่ตรงนี้มาตลอด ไม่เคยไปไหนเลย……
“พี่หลิ่ว หนิงหย่วนเขา……” อวิ๋นซูร้อนใจจนทนไม่ไหว
หลิ่วเมิ่งชิงยื่นมืออันสั่นเทารับตัวหนิงหย่วนไว้ พลางมองใบหน้าที่ดูบิดเบี้ยวขึ้นเรื่อยๆ เพราะถูกคำสาปโลหิตทรมาน หยาดน้ำตาใสๆ ก็ไหลรินลงมาตามแก้ม
“น้องชาย ทำไมเจ้าถึงได้โง่ขนาดนี้!” หลิ่วเมิ่งชิงลูบใบหน้าของหนิงหย่วน ความร้อนระอุส่งผ่านมาจนรู้สึกได้ นึกไม่ออกเลยว่าตอนนี้หนิงหย่วนกำลังทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสเพียงใด