กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้าเด็กคนนี้นี่” จักรพรรดิซู่เฟิงถูกนางทำให้ขบขันจนหัวเราะฮ่า ๆ และไม่ซักไซ้อีกต่อไป
“เจ้ามีรางวัลอะไรกันที่อยากได้หรือไม่” เขามองดูหลานสาวสุดที่รักของตนเอง ชั่วขณะนั้นกลับไม่รู้ว่าจะปูนบำเหน็จรางวัลใดให้จึงจะดี
ทองเงินไข่มุกอัญมณีหรือ นางไม่ขาดแคลน
ผ้าแพรพรรณไหมต่วนหรือ... ก็ไม่ขาดแคลนเช่นกัน
จาวจาวกะพริบตาปริบ ๆ “มีสิเพคะ ย่อมต้องมีอยู่แล้ว~”
“จาวจาวหวังว่าเสด็จปู่จะทรงมั่นพระทัยขึ้นมาบ้าง อย่าได้ถูกเงามืดแห่งคำพยากรณ์ของโหราจารย์สวรรค์แห่งราชวงศ์ก่อนปกคลุมอีกเลยเพคะ”
“ท่านทรงเป็นฮ่องเต้ที่ดี แคว้นเฟิง... ก็ไม่ได้อ่อนแออย่างที่ท่านทรงคิดไว้สักนิด~”
“พวกเราจะดีขึ้นเรื่อย ๆ จะดียิ่งขึ้นไปอีกเพคะ!”
วาจาเหล่านี้ กล่าวได้ตรงเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจจักรพรรดิซู่เฟิง
พระองค์ทรงใส่พระทัยกับคำพยากรณ์นั้นมากกว่าผู้ใด