ตอนที่ 208 เด็กที่เก่งกาจที่สุด

ในโลกใบเล็ก ๆ ของนาง พี่สาวจาวจาวคือคนแรกที่ดีต่อนางถึงเพียงนี้ เป็นคนที่ดึงนางออกมาจากโลกอันมืดมิด เหน็บหนาว และมีเพียงกลิ่นดินกับสนิมเหล็กใบนั้น

นางไม่มีสิ่งอะไรกันดีจะตอบแทน สิ่งเดียวที่พอจะนำออกมาได้ ก็มีเพียงฝีมืออันเล็กน้อยด้อยค่านี้ของตนเอง

นางอยากมอบสิ่งที่ตนคิดว่าดีที่สุดทั้งหมดให้แก่พี่สาว

ทว่าในชั่วขณะที่เอ่ยคำนี้ออกมา ภาพความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้เนิ่นนานพลันผุดขึ้นมาจากส่วนลึกในห้วงความคิดของอาหลีอย่างไม่อาจควบคุม

ปีนั้นนางอายุได้ 3 ขวบ

นางยังไม่มีพละกำลังพอจะยกค้อนเหล็กจริง ๆ ขึ้นมาได้ ทำได้เพียงใช้ท่อนไม้ เลียนแบบท่าทางของมารดาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เหลาออกมาเป็นมีดไม้เล่มเล็กทีละน้อย ๆ

นางเคยเปี่ยมล้นด้วยความดีใจเช่นเดียวกับในยามนี้ นำ “ผลงานชิ้นเอก” ที่ตนทุ่มเทโลหิตหัวใจไปหลายวันกว่าจะทำเสร็จ ราวกับนำของล้ำค่าไปมอบให้ต่อหน้าผู้เป็นบิดาในนามผู้นั้น

นางเฝ้ารอคอยว่าจะได้รับคำชมเชยสักคำ แม้เพียงรอยยิ้มเดียวก็ยังดี

ทว่า สิ่งที่นางได้รับกลับเป็นฝ่ามืออันฉาดฉาดหนึ่งฉาด

ชายผู้นั้นแย่งมีดไม้เล่มเล็กของนางไป ทุ่มลงกับพื้นอย่างรุนแรงแล้วเหยียบจนแหลกละเอียด