ตอนที่ 104 ใจสลายดั่งเถ้าถ่าน

โหวผิงหนานเงยหน้าขึ้นขวับ จ้องมองบุตรชายด้วยความโกรธเกรี้ยว “หุบปาก! นางจะเลวร้ายอย่างไร ก็ยังรู้จักยอมรับผิดกลับตัวกลับใจ! แล้วเจ้าเล่า วัน ๆ เอาแต่วางเฉยดูดาย แทบอยากจะรอดูเรื่องน่าขันของพ่อคนนี้จะแย่! ข้าเลี้ยงเจ้ามาจนเติบใหญ่ป่านนี้ เพื่อให้เจ้ามาเยาะเย้ยถากถางยามจวนโหวเผชิญวิกฤตเช่นนั้นหรือ เจ้ายังพอยางอายมีจิตสำนึกอยู่บ้างหรือไม่!”

ประกายความอบอุ่นหยาดสุดท้ายในดวงตาของเซิ่งหวยซวี่มลายหายไปจนสิ้น

เขาแค่นยิ้มเย้ยหยัน ในแววตาไร้ซึ่งความอบอุ่นเหลืออยู่อีกต่อไป

“จิตสำนึกงั้นหรือ ท่านพ่อ วันนี้ที่เถาเยาเกือบเอาชีวิตคนทั้งจวนโหวผิงหนานไปทิ้งนั่นคือความจริง แล้วบัดนี้นางฆ่าคนแล้ว... นี่ก็เป็นความจริงเช่นกัน”

“ท่านคิดจะทำสิ่งใดต่อไป จะส่งเถาเยาไปศาลต้าหลี่ หรือจะทำลายหลักฐานทำลายศพเพื่อเถาเยาเล่า”

“หากเป็นอย่างหลัง... ท่านพ่อ เช่นนั้นจิตสำนึกของท่านเล่าหล่นหายไปที่ใด”

กล่าวจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อหันหลังเดินจากไป ไม่แม้แต่จะเหลือบแลสองพ่อลูกที่โอบกอดกันอยู่บนพื้นอีกเลย

โหวผิงหนานถูกสายตาสุดท้ายของบุตรชายทิ่มแทงจนปวดแปลบในใจ อ้าปากค้าง สุดท้ายก็มิได้เอ่ยอะไรกันออกมาอีก

สองพ่อลูกแม้ภายนอกจะไม่โต้เถียงกันอีก แต่รอยร้าวเบื้องลึกนั้นสาหัสเกินเยียวยา ยากที่จะผสานคืนดังเดิม

มันเป็นเพราะอะไรกันแน่