ตอนที่ 87 ไม่เปลี่ยน

จวนโหวผิงหนาน

ยามที่เถาเยาลืมตาตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว นางเผชิญหน้ากับห้องอันว่างเปล่าด้วยใจที่เศร้าหมอง ความทรงจำค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาในหัว ถึงเพิ่งจะได้สติกลับมาว่า——

แย่แล้ว

ใบหน้าของนาง!

เถาเยากุมแก้มทั้งสองข้าง ขอบตาแดงระเรื่อ “ไม่……ใบหน้าของข้า ใบหน้าของข้า……ต้องกำลังฝันอยู่แน่ ๆ ต้องกำลังฝันอยู่เป็นแน่……”

แย่แล้ว หากล่วงเกินเจ้าสำนักซ่งไป นางที่พึ่งพาใบหน้าเช่นนี้……วันหน้าจะไปบัญชาฝ่ายในได้อย่างไรกัน??

ความสิ้นหวังเข้าปกคลุมจิตใจอย่างสมบูรณ์ บีบคั้นจนเถาเยาจิตใจพังทลายลงไปหมอบอยู่กับพื้น นางออกแรงทุบตีฝาผนัง “ไร้ประโยชน์! ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์! ไร้ประโยชน์สิ้นดี อ่าๆๆ——”

“พวกสวะกลุ่มหนึ่ง!!”