กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ไทเฮามิได้ใส่ใจ ในพระทัยมีแต่ความเป็นไปของเหลนอย่างเฮ่อเจวี๋ย
จึงคลี่ภาพพันลี้ธาราและขุนเขาผืนนั้นออกอย่างร้อนรนทนรอไม่ไหว
“นึกไม่ถึงว่าอาเจวี๋ยเพิ่งตื่นขึ้นมาก็แต่งบทกวีเสียแล้ว รีบให้ข้าดูทีสิว่าเขียนอะไรกันไว้”
จักรพรรดิซู่เฟิงเองก็ทรงขยับเข้ามาร่วมดูด้วยความอยากรู้
รวมไปถึงอ๋องตวนเฮ่ออี้เซียนที่แทรกตัวขึ้นมาจากที่นั่ง “ลูกข้าแต่งบทกวีตั้งแต่เมื่อใดกัน ข้าผู้เป็นเหล่าจื่อคนนี้ยังมิรู้ความเลย”
“เฮอะ เจ้าหนูนี่ช่างถูกจาวจาวหลอกล่อเสียจนอยู่หมัดจริงเชียว”
ในที่สุด ยามที่พวกเขาเห็นแถวอักษรนั้นชัดเจนก็ตกตะลึงอย่างถึงที่สุด——
“เสียดายฉินหวงฮั่นอู่ ด้อยเชิงอักษร… นับยอดคนผู้เลื่องนาม ย่อมดูวันนี้”
บทกวีประโยคนี้ เมื่อผสานเข้ากับภาพพันลี้ธาราและขุนเขา แทบจะเรียกขานได้ว่าเป็นผลงานชั้นครูแห่งทวยเทพ!