กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฮ่ออี้เซียนขมวดคิ้ว “เจ้า... ดูออกได้อย่างไรว่าเปิ่นหวังมีอาการนอนไม่หลับ”
จาวจาวพยักหน้า “มองปราดเดียวก็รู้แล้วเจ้าค่ะ ข้าดูดวงเป็นนะ”
เฮ่ออี้เซียน “เหลวไหล”
จาวจาว “จริง ๆ นะเจ้าคะ ข้าคำนวณดูดวงออกมาว่าท่านอาถูกอาการนอนไม่หลับรบกวนมาตั้งแต่ความเข้าใจผิดเมื่อ 10 ปีก่อน หมอหลวงวินิจฉัยว่าหากท่านยังคงนอนไม่หลับต่อไปเช่นนี้ ก็จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน 5 ปีแล้ว แล้วก็ยังมีอีก มีอีก ท่านยังมีบุตรชายคนเล็กที่หมดสติไม่ฟื้นมา 3 ปีอีกคนหนึ่งด้วย”
“ความลับที่ว่าจาวจาวดูดวงเป็นนี้จะไม่บอกผู้อื่นส่งเดชหรอกนะเจ้าคะ เป็นเพราะคำนวณออกมาได้ว่าท่านอาเป็นคนที่ดีมาก ๆ คนหนึ่ง จึงยินดีบอกท่าน”
ยามที่นางปฏิบัติต่อคนที่นับว่าไม่เลวนั้น มักจะพูดจาตรงไปตรงมาเสมอ
ดังนั้นเมื่อคำพูดเหล่านี้สิ้นสุดลง เฮ่ออี้เซียนก็เปลี่ยนจากสีหน้าไม่แยแสกลายเป็นตกตะลึงในทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ...
“เด็กน้อย เจ้า เจ้าดูดวงเป็นรึ”