กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฮ่อจิ่วหมิงช้อนสายตาขึ้นมองเห็นภาพตรงหน้า เขาค่อย ๆ ก้าวเดินมาหยุดเบื้องหน้าจาวจาว “เมื่อครู่เจ้าหยิกผู้อื่นรึ”
“ใช่แล้ว!” เถาเยาร่ำไห้โฮอย่างคับแค้น ราวกับปราณอาฆาตที่สุมแน่นในอกถูกระบายพร่างพรูออกมาในยามนี้ “เมื่อครู่นางเป็นคนหยิกข้า... พี่สาวจาวจาวทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
“หุบปาก ข้าถามเจ้ารึ” เฮ่อจิ่วหมิงตวัดสายตาเย็นชาปรายมองไป
“น้องสาวข้าหยิกเจ้า เจ้ากล่าวขอบคุณแล้วหรือยัง”
สายตาดั่งคมดาบ สังหารคนไร้ร่องรอย
เถาเยาตกตะลึง “...ท่าน... ท่านผู้ตรวจการ”
เฮ่อจิ่วหมิงช้อนสายตามองจาวจาว “วันหน้าอย่าได้ลงมือเองอีก มอบหมายให้บ่าวไพร่ทำก็พอ จะได้มิต้องเปรอะเปื้อนมือ”
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อย ๆ เช็ดมือทั้งสองข้างของเด็กสาว การกระทำอันประณีตพิถีพิถัน ราวกับกำลังเช็ดถูของล้ำค่าชิ้นเอกในใต้หล้า