เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จาวจาวถูกกระชากจนปวดแขนแปลบ หากเป็นไปตามอารมณ์เมื่อก่อนของนาง คงได้ฟาดฝ่ามือใส่ไปนานแล้ว ทว่าไทเฮาประทับอยู่ข้างกาย “เจ้าดึงข้าจนเจ็บแล้ว”
“เจ็บรึ” เซิ่งหวยซวี่รื่นรมย์กับสายตาตื่นตะลึงรอบข้างเป็นอย่างยิ่ง “ข้าเพียงทำหน้าที่พี่ชายสั่งสอนเจ้า นี่คือไทเฮาผู้สูงส่ง เจ้ามีสิทธิ์อะไรกันไปคุกเข่าขอพรอยู่ข้างพระวรกาย เจ้าคู่ควรหรือ”
เป็นท่านหญิงแล้วอย่างไรเล่า
มิใช่ว่ายังคงให้เขาบงการ ให้เขาสั่งสอนได้ตามใจชอบเหมือนเดิมหรอกหรือ
“...พี่ชายรึ” แววตาของไทเฮาพลันวาบผ่านด้วยประกายอำมหิต
“ชิว”
สิ้นเสียงตรัส ป้าชิวก็ยกมือฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเซิ่งหวยซวี่ทันที
“เพียะ——”
เสียงตบอันกึกก้องทำเอาทุกคนในที่นั้นตกตะลึงจนตาค้างในชั่วพริบตา
เซิ่งหวยซวี่เองก็มึนงงไปหมด “เจ้าเป็นเพียงข้ารับใช้ เจ้าบังอาจ—”