ตอนที่ 23 ความจริง

ได้ยินเช่นนั้น จาวจาวก็ยกกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งปรี่ไปทันที โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าความกังวลบนใบหน้าของผู้ดูแลนั้นไปไม่ถึงก้นบึ้งดวงตา

ซอยเท้าก้าวสั้น ๆ ไม่หยุดตลอดทาง

แปะ แปะ แปะ ในที่สุดก็มาถึงเรือนของเฮ่ออวี่ชวน

ยามนี้ดอกเหมยร่วงหล่นปลิดปลิว ชายในอาภรณ์ดำเร้นลับผู้สง่างามประดุจหยกไม้งามนั่งอยู่บนเก้าอี้เข็น แสงตะวันฉาบประกายสีทองลงบนร่างราวกับเทพเจ้าพระองค์นี้ เขาเป็นดั่งเซียนจวินที่ก้าวออกมาจากม้วนภาพ งดงามเสียจนไม่คล้ายมนุษย์เดินดิน

ในมือของเฮ่ออวี่ชวนถือขวดสุราอยู่จริง ๆ ทว่า... เห็นได้ชัดว่ามันว่างเปล่า

บนตัวก็ไม่มีกลิ่นสุราแม้แต่เสี้ยวเดียว!

จาวจาวส่งเสียงฮึ “ท่านพ่อ ท่านใจเกเรแล้วนะเจ้าคะ”