เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เป็นพวกเขาเจ้าค่ะ!” เสี่ยวจือชี้ไปยังสามพี่น้องแห่งจวนโหว น้ำตาหยดแหมะ ๆ ร่วงเผาะ “เมื่อครู่พวกเขาเดินมารังแกคุณหนู พูดจาอะไรกันว่าคุณหนูไม่รู้ธรรมเนียม เข้ามาถึงก็จะใช้กฎตระกูลลงโทษ…”
“ยังมีซื่อจื่อเซิ่งอีก เขาเข้ามาก็ถีบเข้าใส่ทันที… ทั้งที่ร่างกายของคุณหนูเพิ่งจะดีขึ้นมาแท้ ๆ เจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ กลิ่นอายรอบกายของเฮ่ออวิ๋นเยียนพลันตลบอบอวลไปด้วยความอันตรายอย่างยิ่งยวด
ทั้งที่ยืนอยู่ใต้แสงตะวันรอนสีส้มอันอบอุ่น ทว่ากลับชวนให้ผู้คนบังเกิดความหวาดกลัวอย่างไม่อาจทราบสาเหตุ ประหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากับพญายมผู้เหี้ยมเกรียมใต้ราตรีอันมืดมิดดั่งหมึก
เขาก้มหน้ามองเงาร่างในอ้อมอก คุณหนูตัวน้อยขดตัวเข้าหากัน เจ็บปวดจนขบกลีบปากแน่น ขนตาสั่นระริกแผ่วเบา คล้ายคุ้นชินกับความเข้มแข็งที่ไร้ซึ่งผู้ใดให้พึ่งพิงเช่นนี้มานานแล้ว