กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 353 เสิ่นเนี่ยนตามหานักวิชาการสวี่ให้ช่วย
“เช่นนั้นท่านอย่าร้องไห้เลย ขนาดกวายเป่ายังไม่ร้องไห้เลย”
เธอเป็นเด็กยังไม่ร้องไห้ แล้วทำไมปู่ถึงยังเจ้าน้ำตาขนาดนี้กัน?
ท่านผู้นำ: “......”
พอได้รับของขวัญชิ้นนี้จากเสิ่นเนี่ยน อย่าว่าแต่ร้องไห้เลย แม้แต่ความอยากอาหารก็ดีขึ้นมาก
“เธอมีชื่อเล่นว่ากวายเป่าหรือ?”
“ใช่แล้ว ฉันคือกวายเป่า”
“เป็นเด็กมีค่าเหมือนของขวัญแท้ ๆ”
“ใช่ ฉันคือเด็กมีค่า”
ผู้อาวุโสและเด็กน้อยทานอาหารมื้อนี้ไปทั้งยิ้มทั้งหัวเราะ เลขานุการเฉินเฝ้ารอด้วยความกังวลอยู่ภายนอก เขากลัวว่าหากท่านผู้นำอารมณ์สะเทือนใจเกินไปจะไม่ดีต่อสุขภาพ