กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 255 คาดเดาภัยแล้งคืบคลาน ทุกครัวเรือนเร่งกักตุนเสบียง
“เป่าเรียนอยู่นี่ไง”
เสิ่นเนี่ยนยู่ปากน้อย ๆ ฟางจือฝืนยิ้มขำพลางกุมมือเล็ก ๆ ของลูกสอนคีบ ข้อเรียกร้องไม่ได้สูงอะไร ขอแค่ลูกคีบเนื้อได้สักชิ้นก็พอแล้ว
เสิ่นเนี่ยนมีความสามารถในการเรียนรู้สูง ลองคีบดูไม่กี่ครั้งตามที่ฟางจือสอน ก็คีบเนื้อขึ้นมาได้สำเร็จจริง ๆ
“กวายเป่าของเราเก่งที่สุดเลย!”
ทุกครั้งที่เสิ่นเนี่ยนทำอะไรสำเร็จ เว่ยซูเฟินจะเป็นคนแรกที่เอ่ยชมเสมอ พอเสิ่นเนี่ยนได้ยินคำชมของคุณย่าก็ยิ่งได้ใจขึ้นไปอีก
“เป่าจะกินข้าวเอง”
เสิ่นเนี่ยนเริ่มลำพองแล้ว เธออยากกินข้าวเอง อยากคีบกับข้าวเอง
“ได้ จ้ะ หนูทำเองเลย”
ทุกคนปล่อยให้เธอทำเอง ไม่ว่าเธอจะคีบมั่นคงหรือไม่ อย่างไรคนในบ้านก็ไม่ว่าอะไร ปล่อยให้เธอค่อย ๆ ฝึกไปเอง