กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 220 ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันอย่างยากเย็น
กี่วันกี่คืนแล้วที่ต้องเฝ้าคิดถึง กี่ครอบครัวแล้วที่ต้องพลัดพรากจากกันเพราะเรื่องเช่นนี้
ยังดี ยังดีที่น้องสาวสามีของเธอมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ใช้ได้ พ่อผัวแม่ผัวจะได้สบายใจขึ้นมาบ้าง
นึกถึงคนที่วันเวลาผ่านไปอย่างยากลำบากเหล่านั้น ต้องอยู่ห่างไกลจากพ่อแม่เป็นพันลี้
ผู้เป็นพ่อแม่จะร้อนใจขนาดไหนกัน ช่วยเหลือก็ไม่ได้ ทั้งยังไม่ได้พบหน้า ในใจยังต้องคอยเป็นห่วงลูก
กลัวว่าลูกจะมีเรื่องอะไรแล้วโดดเดี่ยวไร้คนช่วย กลัวว่าก่อนตายจะมีโอกาสได้เห็นหน้าลูกสักครั้งหรือไม่
“ไม่ร้องนะ เสี่ยวจือไม่ร้อง”
“พวกเราดีใจ ดีใจต่างหาก”
มารดาตระกูลฟางเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง และเช็ดน้ำตาให้ฟางจือด้วย
นี่เป็นวันที่น่าดีใจ พวกเธอต้องดีใจสิถึงจะถูก