กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 177 เสิ่นเนี่ยนมีใจแต่ไร้กำลัง
เสิ่นกังอี้คัดสรรผ้าสีน้ำเงินเข้มมาหนึ่งพับแยกไว้ข้าง ๆ ตั้งใจว่าตอนค่ำจะมาพร้อมกังจื่อเพื่อช่วยกันจัดการข้าวของให้เรียบร้อย แล้วค่อยนำผ้าพับนี้กลับบ้าน
เสิ่นเนี่ยนดีใจเป็นที่สุด ระหว่างทางกลับบ้านปากน้อย ๆ ขยับพูดไม่หยุด นับนิ้วว่าจะทำเสื้อผ้าให้คุณปู่คุณย่ากี่ตัว
กตัญญูถึงเพียงนี้ ทว่ากลับยังไม่รู้ว่าในยุคสมัยเช่นนี้ คนเราไม่อาจครอบครองเสื้อผ้าดี ๆ ได้มากมายขนาดนั้น
“กวายเป่าของย่ากลับมาเสียที”
“จริง ๆ เลย พากวายเป่าออกไปนานขนาดนี้ ไม่กลัวกวายเป่าหิวบ้างหรือไง”
เว่ยซูเฟินเอ็ดเสิ่นกังอี้ ไม่ว่าลูกชายหรือใคร ต่อหน้าหลานสาวสุดที่รักของเธอแล้ว ทุกคนต้องหลบไปข้างหลังทั้งนั้น