กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 148 ได้พบกันแล้ว
เสิ่นฟู่กุ้ยออกจากบ้านไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน พูดหว่านล้อมตั้งนานกว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะยอมผ่อนลมหายใจ “เครื่องนอนพวกนี้ไม่มี หุงหาอาหารก็ไม่มีหม้อ แน่นอนว่าไม่ได้หรอก”
“อย่างน้อยๆ ก็ต้องให้ธัญพืชเพียงพอสำหรับผ่านพ้นฤดูหนาว ถึงเวลาพวกเขายามออกไปทำงานค่อยใช้แต้มแรงงานมาหักหนี้เอาก็พอ”
“คนจะเกิดเรื่องไม่ได้เด็ดขาด พวกเราเองก็ไม่มีทางไปรายงานต่อคอมมูนประชาชนได้เหมือนกัน”
สมกับที่เสิ่นฟู่กุ้ยเป็นเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน แค่พูดคำสำคัญไม่กี่คำ ก็ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านมายืนอยู่ฝั่งเดียวกันได้แล้ว
“ในคลังของหมู่บ้านมีหม้อเซรามิกเก่าอยู่ 1 ใบ เครื่องนอนเก่าก็พอมีอยู่ 2 ผืน”
“เพียงแต่ฝ้ายมันแข็งหมดแล้ว ผ้าปลอกก็เต็มไปด้วยรอยปะซ่อม”