ตอนที่ 104 เสิ่นหมิงเซวียนไม่จำความจริง ๆ

ตอนที่ 104 เสิ่นหมิงเซวียนไม่จำความจริง ๆ

“ฉันดึงนายแล้ว แต่นายสลัดมือออกเอง”

เสิ่นหมิงเซวียนย้อนนึกดู สุดท้ายทำได้เพียงยอมรับความซวยนอนหมอบร้องไห้อยู่บนเตียงเตา พ่อของเขาลงมือหนักเกินไปแล้ว ตีเสียจนก้นของเขาร้อนผ่าวและเจ็บปวดไปหมด

“ฉันบอกให้นายอย่าพูดแล้ว นายก็ยังจะพูดอีก”

“พ่อไม่ตีจนก้นนายแยกเป็นสองซีกก็ดีแค่ไหนแล้ว”

เสิ่นหมิงหล่างยื่นมือไปช่วยนวดก้นให้น้องชายเซ่อซ่า เขาจะไม่รู้ถึงความอยากเอาชนะของพ่อตัวเองเชียวหรือ พ่อของเขานั้นเฝ้าคำนึงถึงเรื่องที่กวายเป่าพูดครั้งแรกว่าต้องเรียกตัวเองว่าพ่อ

หากเรียกว่าเสิ่นฟู่กุ้ย เว่ยซูเฟิน หรือฟางจือก็แล้วไปเถอะ แต่ผลลัพธ์กลับเป็นเจ้าหนูคนนี้

“พ่อใจแคบเกินไปแล้ว”