กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 0106 แกว่งชิงช้า
เสี่ยวอู่ถูไถบนมือของเหยียนอวี่เฉียว แล้วบินออกไปโดยตรง จากนั้นขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด ร่างของมันเหยียดตรงปักลงบนโขดหินไกลจากวังวนใหญ่ ค่อย ๆ ยืดยาวลงไปฝังในดิน ส่วนลึกแค่ไหนนั้น แม้เหยียนอวี่เฉียวก็ไม่รู้
คันเบ็ดปลาน้อยรู้สึกว่าพอเหมาะแล้ว ปลายอีกด้านของมันยืดยาวออกไปถึงฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ ก่อนยืดลึกเข้าไปในผืนดินต่อไป คันเบ็ดทั้งอันกลายเป็นรูปโค้งมหึมา
กลางส่วนโค้งงอกสายเบ็ดและเบ็ดตกปลานับไม่ถ้วน เบ็ดตกปลาลอยมายังข้างเรือของเหยียนอวี่เฉียว
เหยียนอวี่เฉียวลูบตะขอเบ็ดตกปลาน้อยเบา ๆ “รบกวนพวกเธอแล้ว”
เบ็ดตกปลาน้อยลอยส่ายไปมา “ไม่รบกวน ไม่รบกวน ไม่ได้ออกมายืดเส้นยืดสายตั้งนานแล้ว”