กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 0047 กลับบ้าน
ตอนนี้เขากินมันเข้าไปแล้ว ไม่มีใครช่วยอะไรได้ ทำได้เพียงให้เขาอดทนผ่านมันไปด้วยตัวเอง
เหยียนอวี่เซิ่งรู้สึกราวกับตนอยู่ท่ามกลางฤดูเหมันต์ของดาวเคราะห์ที่ยังไม่ได้พัฒนา หนาวเย็นจนลึกถึงดวงจิตวิญญาณ ราวกับโลหิตทั่วร่างกำลังจะแข็งตัว
หลินซูมองบุตรชายคนเล็กที่ทั้งตัวแผ่ไอเย็นออกมาด้วยความกังวล “เจ้าเด็กเหลือขอนี่ รอให้ฟื้นก่อนเถอะ แม่จะฟาดให้สักยก”
เหยียนอวี่เฉียวมองสภาพที่ทั่วร่างเขาถูกน้ำแข็งเกาะด้วยสีหน้าร้อนใจ อดทบทวนตนเองในใจไม่ได้ คราวหน้าจะกินอะไรก็ต้องไม่ทำต่อหน้าเขาส่งเดชอีก
ฉู่อิ่วตบไหล่เธอเบา ๆ “อย่ากังวล นักรบพลังพิเศษทุกคนล้วนต้องอดทนผ่านช่วงนี้ เราต้องเชื่อมั่นในตัวเขา”