บทที่ 20 ซานจวิน

"ปีศาจรึ?"

บรรดาฝูงชนที่ได้ยินเช่นนั้นต่างพากันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะฮ่า ๆ ออกมาดังลั่น

"ท่านเหอ ท่านเป็นถึงบัณฑิตผู้ศึกษาตำรา ไฉนถึงได้เชื่อเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้เล่า? บนโลกนี้จะมีปีศาจอยู่จริงได้อย่างไร? กวางดาวตัวนั้นอย่างมากก็แค่เฉลียวฉลาดกว่าปกติหน่อยเท่านั้นแหละ"

"นั่นสิ ควายของบ้านหลี่มู่เจี้ยนที่อยู่ข้าง ๆ ยามปกติมันก็ฟังภาษาคนรู้เรื่องเหมือนกัน ทำไมรึ? ควายตัวนั้นก็เป็นปีศาจด้วยรึไงกัน?"

ชาวบ้านพากันเอ่ยปากพูดคุยสัพเพเหระขึ้นมาทีละคนสองคน เพียงไม่กี่ประโยคก็ช่วยขับไล่ความหวาดวิตกกังวลในจิตใจเมื่อครู่ไปได้ไม่น้อย

การที่มันฟังภาษาคนเข้าใจอยู่บ้าง ไม่เห็นจะสลักสำคัญอันใดเลย

สุนัขตัวโปรดที่เฝ้าอยู่ที่บ้านของพวกตน ก็ฟังภาษาคนเข้าใจมิใช่หรือ?

ทำไมรึ? หมาเหลืองที่บ้านของพวกตนก็เป็นปีศาจด้วยรึไงกัน?

พวกเขาขึ้นเขาลงป่าทำมาหากินกันมาตั้งกี่ปีดีดัก ไม่เคยมีผู้ใดได้พบเห็นปีศาจตัวเป็น ๆ เลยสักครั้ง

จู่ ๆ เหอซิ่วหยวนก็หลุดคำว่าปีศาจออกมาเช่นนี้ แลดูคล้ายคนสติเลอะเลือนพูดจาเหลวไหลไปหน่อย