บทที่ 11 คัมภีร์ไท่ซั่งหลิงซวี

"ตอนแรกคิดว่าอู๋อวิ่นที่ถือหยกพกชิ้นนี้ไว้ อาจจะพอรู้ข่าวคราวของผู้บำเพ็ญเพียรอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายเองก็จะไม่รู้อะไรเลยเช่นกัน"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วข้าจะไปหาผู้บำเพ็ญเซียนจากที่ไหน? และต้องทำอย่างไรถึงจะได้กราบเข้าเป็นศิษย์ในสำนักของผู้อื่นได้?"

เมื่อนึกถึงข่าวคราวที่ได้รับมาจากอู๋อวิ่น สีหน้าของเหอซิ่วหยวนก็ดูซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

เดิมทีเขาเดินทางมาหาอู๋อวิ่นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ใครจะไปคิดว่าจะต้องกลับมามือเปล่าโดยไม่ได้อะไรเลยเช่นนี้

ดูท่าแล้ว คงทำได้เพียงไปหาท่านเทพหลักเมือง (เฉิงหวาง) เท่านั้น

เหอซิ่วหยวนคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกว่าในบรรดาผู้คนที่เขาพอจะไปหาได้ในยามนี้ ก็มีเพียงเทพหลักเมืองคนเดียวเท่านั้น