กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 ทดลองฝีมือเล็กน้อย
เรือเหาะลำหนึ่งทะยานอยู่บนฟ้า ชายหนุ่มยืนอยู่ที่หัวเรือ เส้นผมดำปลิวไสว รู้สึกเบิกบานจนบรรยายไม่ถูก เขาคือหลิวหนิงที่กำลังเดินทางกลับจากนครเมฆารุ้ง ในชาติก่อนมีคนเคยกล่าวว่า เมื่ออารมณ์ดี ในสายตาก็จะมองไม่เห็นความทุกข์ ตอนนั้นเขาคิดว่าคนพวกนั้นพูดได้เพราะความทุกข์ไม่ได้ตกอยู่กับตน ล้วนเป็นพวกขับรถหรู โอบสาวงาม แล้วยังดึงดันพูดว่าชีวิตคนโสดนั้นขมขื่น แต่ตอนนี้หลิวหนิงกลับคล้ายจะเข้าใจความรู้สึกเช่นนั้นขึ้นมา จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนฟ้ากว้างใหญ่ให้ตนทะยานไปได้ตามใจ