เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 เฒ่าซุน
ชุดสีเขียวเอ๋ย ลักยิ้มสองข้างเอ๋ย สีหน้าชวนให้คนสงสารเอ๋ย ทำให้หลิวหนิงนึกถึงหญิงสาวคนนั้นในอดีตขึ้นมาอีกครั้ง มนุษย์เรามักมีความรู้สึกพิเศษต่อรักแรก แม้จะแยกจากกันไปแล้ว ก็ยังอยากรู้ข่าวคราวของอีกฝ่ายอยู่เสมอ ทั้งยังมักพูดกันว่าม้าดีไม่กินหญ้าเก่า สำหรับหญิงสาวตรงหน้าผู้เก็บรักษาความทรงจำอันงดงามของเขาไว้ หลิวหนิงกลับรู้สึกใคร่รู้อย่างประหลาด
หลิวหนิงพลันอยากหัวเราะ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่พบหญิงสาวผู้นี้ครั้งก่อน คราวนี้เขาอยากลองตรวจสอบอะไรบางอย่าง จึงใช้วิชาหยั่งปราณใส่นาง
“เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ปากสตรีหลอกลวงได้แม้กระทั่งผี” หลิวหนิงหัวเราะเยาะตัวเอง หญิงสาวผู้นี้เห็นชัดว่าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณชั้น 5 แต่กลับบอกเขาว่าตนเป็นมนุษย์สามัญ ตอนนั้นเขายังเชื่อสนิทใจอีกด้วย