กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 ถ้ำบำเพ็ญของผู้บำเพ็ญยุคบรรพกาล
นอกค่ายกลคุ้มกันสวนสมุนไพร มีหญิงสาวชุดขาววัยยี่สิบกว่า ยืนอยู่ผู้หนึ่ง สายลมเอื่อยพัดผ่าน เส้นผมยาวสลวยพลิ้วไหวบนบ่า ดุจเส้นไหม นางสวมกระโปรงยาวสีขาวเรียบง่ายแต่สง่างาม ชายกระโปรงไหวตามจังหวะสายลม ประหนึ่งดอกบัวขาวที่เบ่งบานอยู่ในโลกมนุษย์
ร่างของหญิงสาวเพรียวบางและสง่างาม สายตาจับจ้องไปยังแดนไกลอย่างแน่วแน่
นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาทั้งคู่เผยแววครุ่นคิดอยู่ราง ๆ สายลมพัดชายกระโปรงและเส้นผมของนางให้พลิ้วไหว ทว่านางกลับคล้ายไม่รู้สึก ยังคงจมอยู่กับความคิดและทิวทัศน์เบื้องหน้า ราวกับภาพวาดอันสงบงามภาพหนึ่ง