เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 ภูเขาเมฆารุ้ง
พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปอีกเกือบครึ่งเดือน วันนั้นหลิวหนิงกำลังฝึกบำเพ็ญอยู่ในลานเล็ก พลางลองซ่อมแซมมณีวิญญาณเบญจธาตุ แต่แล้วผู้เฒ่าผู้บำเพ็ญเซียนของตระกูลที่หายหน้าไปนานก็ส่งยันต์ส่งสารมาเรียกหลิวหนิงกับหลิวเฉียน ทั้งสองมาถึงลานเล็กของผู้เฒ่าในเวลาไม่นาน เมื่อพบผู้เฒ่าอีกครั้ง หลิวหนิงกับหลิวเฉียนก็อดตกใจไม่ได้ ผมของผู้เฒ่าซึ่งเดิมมีสีดอกเลาปนอยู่ ตอนนี้กลับขาวโพลน ผ่านไปไม่นานแท้ ๆ ร่างท้วมแข็งแรงก็ผ่ายผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เบ้าตาลึก สีหน้าหม่นหมอง ราวกับมองทะลุความเป็นความตาย หลิวหนิงกับหลิวเฉียนสบตากัน ไม่กล้าถามอะไร จึงเพียงก้าวเข้าไปคารวะอย่างระมัดระวัง
“พวกเจ้าสองคนสงสัยรูปร่างหน้าตาของข้าในตอนนี้หรือ?” ผู้เฒ่าไม่ได้สนใจคำคารวะของทั้งสอง กลับพูดขึ้นมาเอง