เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 18
ซางอวี่ลุกพรวดขึ้นมา เดินไปเดินมาบนพื้นด้วยเท้าเปล่า
ความเบื่อหายเป็นปลิดทิ้ง เหลือแต่ความตื่นเต้นแบบ “ในที่สุดก็รู้แล้วว่าตัวเองจะทำอะไร”
พิมพ์ข้อความไม่ทันแล้ว ซางอวี่จึงส่งเป็นข้อความเสียงแทน ในบันทึกช่วยจำจึงมีข้อความยาวเหยียดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งชุด——
รายละเอียดของแหล่งท่องเที่ยวที่เมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวเขา กลัวว่าสักเดี๋ยวจะลืม
ซางอวี่ไม่เชื่อความจำของตัวเอง
ประตูภูเขาต้องโอ่อ่า บันไดต้องมีหลายขั้นและสูงชัน ทำหมอกเมฆเทียมขึ้นมาหน่อย ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเส้นทางสู่ฟากฟ้า และทำให้คนธรรมดารู้สึกว่าตัวเองเล็กจ้อย
ถ้าที่นั่นมีทะเลเมฆอยู่แล้วก็จะยิ่งดี
สไตล์แถบทะเลทรายโกบีนั้น สิ่งก่อสร้างต้องดิบ ๆ หน่อย ใช้อิฐดินอัด ไม้ท่อนและหิน ให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ