เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ทุกคืนตอนเฝิงอวิ๋นเช่อกำลังจะปิดร้าน เธอมักบังเอิญเจอหยางสวินที่เพิ่งเลิกงานพอดี
บ้านของทั้งคู่ตั้งอยู่ในทิศทางเดียวกัน พวกเขาจึงกลับบ้านด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ
บางครั้งหยางสวินจะซื้อมันเผามาหนึ่งหัว ให้เฝิงอวิ๋นเช่อกินระหว่างทาง
บางครั้งเขาก็จะนำขนมอย่างอื่นมาด้วย บางอย่างถึงกับไม่มีขายในสหกรณ์ เขาบอกว่าอยากให้เธอลองชิมก่อน ถ้าอร่อยค่อยนำมาวางขายในสหกรณ์
ค่ำวันนั้น เฝิงอวิ๋นเช่อกำลังจะปิดร้าน หยางสวินก็เดินเข้ามาหา “ฉันทำเอง!”
เฝิงอวิ๋นเช่อหันกลับไปมองหยางสวิน ก่อนส่งกุญแจให้เขา
หลังล็อกร้านเรียบร้อย ทั้งคู่ก็เดินกลับบ้านด้วยกัน
เดิมทีท้องฟ้าครึ้มแต่ไม่มีฝน ทว่าจู่ ๆ ฝนตกหนักก็เทลงมา
“ไปหลบฝนใต้ชายคาก่อน” หยางสวินคว้ามือเฝิงอวิ๋นเช่อ แล้วพาเธอวิ่งไปยังชายคาข้างถนน