เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คาดว่าเธอคงคิดมากไปเอง
ซูอวิ๋นกุยเพิ่งได้พบเธอ จึงพยายามแสดงความรักของผู้เป็นพ่อออกมาอย่างเต็มที่
“เสี่ยวฉิง” ซูอวิ๋นกุยมองซูฉิงด้วยดวงตาแดงก่ำ “ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ ตอนนั้นพ่อไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งเธอไปจริง ๆ ตอนนั้นอนาคตของพ่อมืดมน พ่อกลัวว่าเธอจะต้องระหกระเหินและลำบากไปกับพ่อ”
“พ่อรู้ว่านิสัยแม่ของเธอเป็นอย่างไร แต่พ่อไม่คิดเลยว่าเธอจะทำกับเธอแบบนี้ เธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอนะ”
พอพูดถึงตรงนี้ ซูอวิ๋นกุยก็กัดฟันกรอด
“ตอนนั้นตอนที่พ่อจากไป พกเงินติดตัวไปแค่ค่าเดินทาง เงินทั้งหมดทิ้งไว้ให้เธอ แต่เธอกลับทำกับเธอแบบนี้ พ่อไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่”
ซูฉิงถามอย่างประหลาดใจ “คุณทำอะไรไป”
ซูอวิ๋นกุยแค่นเสียงเย็นชา
“เธอเหยียบย่ำเลือดของเธอจนได้กลายเป็นคนเมือง ถ้าอย่างนั้นผมก็จะทำให้พวกเขากลับไปอยู่ที่เดิมที่จากมา”
การจัดการจูเยวี่ยหรงกับพวกนั้นเป็นเรื่องง่ายมาก