กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จิ่วเยี่ยเหลือบมองซูอวิ๋นกุย ในที่สุดเขาก็หมดความอดทน
ใช่แล้ว ซูอวิ๋นกุยไม่อยากรออีกต่อไป เขาอยากยอมรับซูฉิงเป็นลูก
การต้องเผชิญหน้ากับลูกสาวที่พลัดพรากกันไปหลายปีทุกวัน เป็นเรื่องยากที่จะไม่รู้สึกอะไร
เมื่อซูฉิงสบเข้ากับท่าทางน้ำตาคลอของซูอวิ๋นกุย เธอก็เบือนหน้าหนี
ความรักจากพ่อที่มาช้าช่างไร้ค่าเสียยิ่งกว่าหญ้า!
“ลูก พ่อคือพ่อแท้ ๆ ของลูก” ในที่สุดซูอวิ๋นกุยก็อดกลั้นไม่ไหว เขาพูดออกมาอย่างตื่นเต้น
ซูฉิงพยักหน้า “ฉันรู้ ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยเห็นรูปของคุณ”
คราวนี้กลับเป็นซูอวิ๋นกุยกับจิ่วเยี่ยที่ตกตะลึง
ซูฉิงรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แถมยังสงบนิ่งได้ขนาดนี้เชียวหรือ?
ซูฉิงมองซูอวิ๋นกุยแล้วพูดว่า “แต่ฉันไม่อยากยอมรับคุณ”