กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แหม! กลางวันแสก ๆ พวกแกมาดูลาดเลากันหรือไง” ซูฉิงพูดอย่างเย้ยหยัน
จูเยวี่ยหรงกับซูอวี้หันมามอง
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะตั้งตัว ซูฉิงก็ตะโกนลั่น “ใครก็ได้มาที! จับขโมยเร็ว!”
“ซูฉิง แกหุบปากเดี๋ยวนี้!” จูเยวี่ยหรงตกใจจนรีบปรี่เข้ามาจะปิดปากซูฉิง แต่ซูฉิงหลบเสียก่อน
ซูอวี้โกรธจนแทบคลั่ง “ซูฉิง ใครเป็นขโมย? แกอย่าพูดเหลวไหล!”
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?” ซูฉิงปรายตามองซูอวี้กับจูเยวี่ยหรงอย่างเย็นชา “กลางวันแสก ๆ พวกแกวิ่งมาทำอะไรหน้าบ้านฉัน?”
“บ้านแกอะไรกัน นี่มันบ้านฉันชัด ๆ แกต่างหากที่ยึดบ้านพวกเราไป” ซูอวี้อดพูดไม่ได้
จูเยวี่ยหรงกล่าวเสริม “ใช่ บ้านหลังนี้ตระกูลโจวยกให้ตระกูลซู เกี่ยวอะไรกับแก?”