กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ก่อนหน้านี้ฉันเห็นเขาขโมยของบนถนนใหญ่ เลยจับส่งสถานีตำรวจ” หานหงป๋อตอบอย่างคลุมเครือ
หานเหมยพูดต่อทันทีว่า “ทำไมคะ? พ่อกลัวฉันจะไปเรียนเป็นหัวขโมยกับเขาหรือ?”
“ตกลงลูกไปหาเขาทำไม?” หานหงป๋อจ้องหานเหมย ไม่ยอมปล่อยให้สีหน้าแม้เพียงเล็กน้อยของเธอคลาดสายตา
หลังจากกลับมาที่ห้องทำงาน เขาก็รู้สึกอยู่ตลอดว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล
เขาไม่เชื่อคำพูดของจางจื้อจง
หานเหมยพูดด้วยความน้อยใจ “ฉันถูกใจเสื้อคลุมกันลมตัวหนึ่ง แต่สหกรณ์ไม่มีของ จางจื้อจงรู้จักคนทุกประเภท ฉันเลยไปหาเขา ดูว่าเขารู้จักคนในตลาดมืดหรือเปล่า จะได้ช่วยหามาให้ฉันสักตัว”
“เขาเลยพาฉันไปหาหลี่ซาน”
“จริงหรือ?” หานหงป๋อสงสัยว่าหานเหมยไม่ได้พูดความจริง แต่ก็คิดไม่ออกว่าเธอจะไปหาหลี่ซานด้วยเหตุผลอะไร