กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่หวยจิ่น คุณมารับเด็ก ๆ เหมือนกันหรือคะ?”
วันนี้งานของโจวหวยจิ่นเสร็จแล้ว และเห็นว่ายังพอมีเวลามารับเด็ก ๆ เลิกเรียน เขาจึงโทรศัพท์กลับบ้าน บอกซูฉิงว่าเขาจะมารับเด็ก ๆ เอง ให้เธอไม่ต้องมา
เขาไม่คิดว่าจะได้เจอกับหานเหมย
เมื่อเห็นเธอทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากจะเข้ามาแนบชิดเขาเต็มที
โจวหวยจิ่นขยับออกไปด้านข้าง 2 ก้าว ใบหน้าคร่ำเคร่งจริงจังฉายแววเย็นชา “อืม”
หานเหมยกำลังฮึกเหิมเต็มที่ แต่เมื่อเห็นโจวหวยจิ่นเย็นชากับเธอถึงเพียงนี้ หัวใจก็เจ็บแปลบ
ก่อนที่ซูฉิงจะย้ายตามสามีไปหน่วย โจวหวยจิ่นไม่เคยปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้
“ติ๊งกริ๊ง!”
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น