กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังได้ฟังคำพูดของหานเหมยแล้ว จางจื้อจงก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย
ขอเพียงหานหงป๋อยังคงให้เงินเขาอยู่เรื่อย ๆ ส่วนยายแก่หานกุ้ยหลานนั่น เขาอยากเล่นสนุกกับเธอนานแค่ไหนก็ได้ พอเบื่อแล้วค่อยขายเธอให้ชายโสดแก่ ๆ ในภูเขาใหญ่
“ญาติผู้พี่” หานเหมยกระตุกแขนเสื้อของจางจื้อจง ร้องไห้จนหายใจแทบไม่ทัน “คุณไม่โกรธเลยเหรอคะ?”
“โกรธสิ ฉันจะไม่โกรธได้ยังไง” จางจื้อจงจงใจพูด พร้อมยกเท้าเตะกำแพงแรง ๆ “แต่ฉันจะทำอะไรได้ พ่อเธออยากบีบฉันให้ตายก็ง่ายเหมือนบีบมดตัวหนึ่ง ฉันก็สู้เขาไม่ได้ แล้วฉันจะทำยังไงได้?”
จางจื้อจงยกมือขึ้นถูใบหน้า แอบแตะน้ำลายเล็กน้อยแล้วป้ายลงใต้ดวงตา