เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางไฉ่เวยมองหลี่ฉางเหออย่างสิ้นหวัง เธอรู้ว่าพูดกับเขาไปก็ไม่มีประโยชน์
ตั้งแต่เล็กจนโตเขาฟังแต่แม่ของเขา หลังแต่งงานกับเธอแล้วจะนึกขึ้นมาได้อย่างไรว่าพอมีครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเอง ก็ต้องเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกับคู่ชีวิต
ไม่ใช่กตัญญูอย่างผิด ๆ จนเข้าข้างแม่ของตัวเอง มองภรรยาเป็นคนนอก แถมยังคิดจะควบคุมภรรยา ให้เธอเชื่อฟังการจัดการของพ่อแม่ไปพร้อมกับเขา
“คุณกลับไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะกลับบ้านเดิมฝ่ายหญิงของฉัน รอคุณคิดได้แล้วค่อยมารับฉัน ถ้าคุณยังคิดจะให้ฉันเอาเงินไปให้แม่คุณเก็บไว้ ก็ไม่ต้องมารับฉัน”
“ไฉ่เวย ผมไม่เข้าใจจริง ๆ แม่ผมเก็บเงินให้พวกเรา มีอะไรไม่ดีตรงไหน?”
“ที่บ้านขาดข้าวให้คุณกินหรือขาดน้ำให้คุณดื่มหรือไง ก็แค่เรื่องผ้าอนามัยแบบผ้าไม่ใช่เหรอ? คนอื่นใช้ได้ แล้วทำไมฉันจะใช้ไม่ได้?”