กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พ่อโจว!” ตู้เนี่ยนชูมองโจวหวยจิ่นอย่างประจบประแจง
โจวหวยจิ่นขมวดคิ้ว ใบหน้าเคร่งขรึมจืดชืดเผยความเย็นชาสามส่วน มองไปที่หานเหมย
“ผมบอกเนี่ยนชูแล้ว ให้ต่อไปเรียกผมว่าคุณอา ท่าทางสมองเธอจะไม่ค่อยดี จำไม่เคยได้ เธอพาไปโรงพยาบาลตรวจสมองหน่อยเถอะ”
สีหน้าหานเหมยซีดลงในชั่วพริบตา เธอมองโจวหวยจิ่นอย่างไม่เชื่อสายตา ราวกับไม่เชื่อว่าคำนี้จะออกมาจากปากเขา
“พี่หวยจิ่น หลายปีที่หย่ากันมาเนี่ยนชูอยู่กับฉันตลอด เธอขาดความรักจากพ่อ คุณใจดีกับเธอ เธอก็ชอบคุณมาก คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้”
“อีกอย่าง แต่ก่อนคุณก็ยอมให้เธอเรียกคุณว่าพ่อโจวไม่ใช่หรือ”
ตั้งแต่ซูฉิงมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
หานเหมยไม่อาจยอมรับการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้