กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เขาไม่ยอมให้หนูเรียกเขาว่าพ่อโจว ให้เรียกเขาว่าคุณอาโจว” ตู้เนี่ยนชูร้องไห้พลางพูด “ก่อนหน้านี้เขาก็เคยพูดแบบนี้ หนูคิดว่าถ้าหนูยืนกรานเรียกเขาว่าพ่อโจว เขาก็ยังคงตอบรับอยู่ แต่เมื่อกี้เขาไม่ยอมให้หนูเรียกเขาว่าพ่อโจว”
พอพูดถึงซูฉิง หานเหมยก็กัดฟันกรอด “ถ้าไม่ใช่เพราะซูฉิง พ่อโจวของลูกก็คงไม่ทำกับพวกเราแบบนี้!”
ตู้เนี่ยนชูดึงมือหานเหมยไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง ยิ่งโจวหวยจิ่นไม่ยอมให้เธอเรียกเขาว่าพ่อ เธอก็ยิ่งอยากเรียก
“แม่ ต่อไปหนูยังเรียกพ่อโจวได้ไหม?”
“เนี่ยนชู จำคำแม่ไว้ พ่อโจวจะเป็นพ่อโจวของลูกแค่คนเดียว ส่วนโจวอวิ๋นโจวกับโจวหว่านถัง...” หานเหมยแค่นหัวเราะ สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยว “สักวันพวกมันต้องตาย”